1981 -1989

Την περίοδο 1982-1985 (κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ) δρομολογήθηκαν μια σειρά μεταρρυθμιστικών παρεμβάσεων σε όλες τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος.

Το εγχείρημα για ριζοσπαστική αλλαγή της νεοελληνικής εκπαίδευσης αρχίζει το 1981 και συμπληρώνεται το 1985 με την ψήφιση του νόμου 1566/1985. Αυτή η προσπάθεια αγγίζει όλα τα εσωτερικά και εξωτερικά χαρακτηριστικά της εκπαίδευσης και υλοποιεί την αστική μεταρρύθμιση που εκκρεμούσε από τις αρχές του αιώνα.

Σύμφωνα με τους στόχους που τέθηκαν για την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ο ρόλος του σχολείου ήταν «να κάνει τους μαθητές ελεύθερους, υπεύθυνους και δημοκρατικούς, ικανούς να υπερασπίζονται την εθνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατία…η καλλιέργεια δημιουργικής και κριτικής σκέψης και η ανάπτυξη πνεύματος φιλίας και συνεργασίας με όλους τους λαούς της γης».

Με τη νομοθεσία της περιόδου:

  • Καθιερώνεται η δημοτική γλώσσα ως επίσημη του κράτους.
  • Καθιερώνεται το μονοτονικό σύστημα στην εκπαίδευση.Καταργούνται οι γενικοί διευθυντές και οι επόπτες της διοίκησης της εκπαίδευσης.
  • Καταργούνται οι επιθεωρητές της α/θμιας και β/θμιας εκπαίδευσης και καθιερώνεται ο θεσμός του σχολικού συμβούλου. Έργο του σχολικού συμβούλου είναι η επιστημονική και παιδαγωγική καθοδήγηση των εκπαιδευτικών και η συμμετοχή του στην αξιολόγηση και την επιμόρφωσή τους.
  • Ιδρύονται διευθύνσεις και γραφεία εκπαίδευσης.
  • Ιδρύονται πανεπιστημιακά παιδαγωγικά τμήματα, με σκοπό την αναβάθμιση της εκπαίδευσης δασκάλων και νηπιαγωγών.
  • Εγκρίνονται νέα αναλυτικά προγράμματα στην πρωτοβάθμια (μαθήματα όπως η Μελέτη Περιβάλλοντος) και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
  • Θεσμοθετείται νέος κανονισμός των μαθητικών κοινοτήτων και γίνεται υποχρεωτική η ίδρυση συλλόγου γονέων σε κάθε σχολείο.
  • Θεσμοθετούνται οι Νομαρχιακές επιτροπές παιδείας. Πρόεδρος είναι ο νομάρχης, ενώ μέλη είναι οι σχολικοί σύμβουλοι, οι προϊστάμενοι διευθύνσεων εκπαίδευσης καθώς και εκπρόσωποι γονέων και εκπαιδευτικών. Έργο της είναι η ίδρυση-κατάργηση σχολείων, η κατανομή πιστώσεων στους ΟΤΑ, η διοργάνωση σεμιναρίων για γονείς κ.λπ.
  • Θεσμοθετούνται οι δημοτικές επιτροπές παιδείας. Πρόεδρος σε αυτές είναι ο δήμαρχος και μέλη οι διευθυντές των γραφείων εκπαίδευσης, εκπρόσωποι των γονέων και των εκπαιδευτικών. Οι επιτροπές αυτές εισηγούνται στο δήμαρχο σχετικά με ζητήματα υλικοτεχνικής υποδομής των σχολείων, λειτουργικών δαπανών, κατανομής πιστώσεων κ.λπ.
  • Θεσμοθετούνται το σχολικό συμβούλιο και η σχολική επιτροπή. Σε επίπεδο σχολείου το σχολικό συμβούλιο έχει αποστολή την εξασφάλιση της ομαλής λειτουργίας του σχολείου και την καθιέρωση τρόπων επικοινωνίας ανάμεσα σε διδάσκοντες και γονείς των μαθητών. Η σχολική επιτροπή έχει ρόλο διαχειριστικό και εισηγητικό στα όργανα τοπικής αυτοδιοίκησης. Με τον ίδιο νόμο μεταβιβάζεται όλη η σχολική περιουσία στη Δημοτική Επιτροπή Παιδείας. Έτσι η ευθύνη για την υλικοτεχνική υποδομή των σχολείων περνά στην τοπική αυτοδιοίκηση.
  • Καθιερώνεται ως επίσημη σχολική εορτή η εξέγερση του Πολυτεχνείου.
  • Καταργείται η σχολική ποδιά για τις μαθήτριες.
  • Γράφονται νέα σχολικά βιβλία για τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς (από το 1982 ως το 1985 εκδόθηκαν συνολικά 110 νέα βιβλία, δημοτικού, γυμνασίου, λυκείου).
  • Καταργούνται οι εισαγωγικές εξετάσεις από το γυμνάσιο προς το Γενικό και το Τεχνικό Λύκειο.
  • Δημιουργείται το Πολυκλαδικό Λύκειο.
  • Εναπιδρύεται το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, θεσμοθετούνται τα ΠΕΚ.

Κριτική
Η κοινή γνώμη αυτή την περίοδο εστιάζει στην πτώση του επιπέδου των γνώσεων μαθητών, την «υποεκπαίδευση». Το «σχολείο της υποεκπαίδευσης» της δεκαετίας του 1980 υποτίθεται ότι βοηθούσε τους αδιάφορους για μάθηση μαθητές να μεταβαίνουν απρόσκοπτα από τάξη σε τάξη λόγω «χαλαρής» βαθμολογίας και ήπιας αντιμετώπισης από τους εκπαιδευτικούς.

Όμως, το «σχολείο της υποεκπαίδευσης», που επέτρεπε στους «μαθητές των τελευταίων θρανίων» την παθητική παραμονή στις σχολικές τάξεις, στην πραγματικότητα καταδεικνύει την αδυναμία του εκπαιδευτικού συστήματος να ελαφρύνει αυτούς τους μαθητές από τα μορφωτικά ελλείμματα με τα οποία έρχονταν στο σχολείο.

Στην περιοχή ο αριθμός των σχολείων που κλείνουν είναι πολύ μεγάλος κατά τη δεκαετία του 1980. Τερματίζουν τη λειτουργία τους 15 σχολεία:
Αβαρίκου, Αμβρακιάς, Διασελακίου, Διπλατάνου, 2ο Θέρμου, Κοκκινόβρυσης, Μάνδρας, Μαραθιά, Μαραθούλας (Πούλιανης), Αγίου Θεοδώρου (Μαχαλά), Μέγα Δένδρου, Μελίγκοβας, Παμφίου, Νεροχωρίου, Ταξιάρχη.
Η περιοχή πλήρωσε ακριβά το τίμημα της αστυφιλίας.